Mehmet Paksu sorularınızı cevaplıyor

Eşimi ve ailesini çok seviyordum. Fakat eşimden aynı alakayı göremeyince ben de değiştim, bazı şeyler içimden gelmedi. Ailesiyle çok samimi idim, "anne, baba" diye hitap etmekte sorun yaşamadım ama eşim hep mesafeli idi, "hitap mevzuu" bizim ilk problemimiz oldu.

Ben konuyu gündeme getirince ve "Bu kadar basit bir şeyi benim için yapman gerekir" dediğimde bile karşılık bulamadım ve daha sonra ben de kayınpederlerle ilişkileri zayıflattım, aramamaya başladım. Bu sefer ailesi işin içine girdi, "Neden bizi aramıyorsun" diye sorunu deşmeye kalktı, ortam iyice gerginleşti, "Kızınızda görmediğim için yapmıyorum ve yapmayacağım" dedim.

Sorunun çözümü çok basit, sorun bile değil ama eşim hem benim, hem ailemin mutlu olacağını bilerek kasten bu hitap mevzuunu yerine getirmiyor. Ailesiyle de gerilince "Şimdi artık bir daha mümkün değil senin istediğin gibi olmam" demişti.

Ben ailesiyle işleri toparlamaya, önceden yaptığım hataları yapmamaya çalışıyorum ama o ilk durduğu yerde duruyor, böyle olunca ben de ileri gidemiyorum. Tavsiyelerinizi bekliyorum (Rumuz: Osman)

Sorunu ve çözümünü "çok basit" olarak siz de ifade ediyorsunuz. Durumunuz "pireye kızıp yorgan yakmaya" benziyor.

Bu kadarcık küçük, basit ve sıradan bir meseleyi kendi aranızda ve aileler içinde bir problem haline getirmek hiç kimseye bir şey kazandırmaz, sizleri güzel bir yere taşımaz.

Sorun, muhabbet içinde, güzelce oturup konuşarak, karşılıklı sevgi paslaşması yaparak çözümlenecek kadar kolaydır.

Anlaşılan eşiniz, annenizin veya babanızın bir sözünden, bir tavrından dolayı kırılmış. Bu kırgınlığını "anne, baba" demeyerek belli etmeye çalışmış. Aradaki soğukluğu böylece açığa çıkarmış.

Siz de bir an için duygularınıza yenilerek eşinizin yaptığı aynı yanlışı yapmaya çalışmışsınız. Küçük bir kıvılcım bir yangının çıkmasına sebep olmuş. Ama henüz alev bacayı sarmamış, çatıya ulaşmamış, evi bütünüyle kaplamamış.

Bir nebze de olsa yangını kontrol altına almışsınız ama gerekli karşılığı göremememin sıkıntısını çekiyorsunuz.

***

Aile içi sorunları çözmenin çok basit, pratik bir yolu vardır. Muhatabınızı sevgi bombardımanına tabi tutmak, ilgi ve iltifat yağmuruyla ıslatmak, gönül ve beden dilini çok canlı bir hale getirmektir.

Bu arada fazla bir zaman geçirmeden aileler arasındaki kopukluğu gidermeyi deneyin. Kalkın, eşinizin ailesine gidin, annesine, babasına "anneciğim, babacığım" diyerek hitap edin, ellerini öpün, aldığınız hediyeleri takdim edin, aranızda oluşan kar yığınlarını eritin, buz dağlarını muhabbet çağlayanı haline getirin.

Fiilinizle örnek olun, eşinizin de kendi anne babanıza aynı muameleyi yapmasına kapı aralayın.

Bir başka sefer, aynısını kendi anne babanıza giderek uygulayın. Ama önce neyi nasıl yapacağınızı konuşun, vardığınız kararı birlikte uygulayın.

Sonunda göreceksiniz ki mevsim baharıyla birlikte siz de bahara kavuşmuş, baharı yaşamış olacaksınız.

Âşık olmadığım için mi böyleyim?

Ben evlenme arifesinde olan bir genç kızım, fakat bir türlü karar veremiyorum. Evlenmeyi düşündüğüm arkadaşımı seviyorum fakat ona âşık değilim, içim çok, ama çok sıkılıyor, evlenmekten korkuyorum. Çok iyi biri, beni de çok seviyor, ama ben içimdeki sıkıntı yüzünden hiçbir şeye adım atamadım. "Âşık olmadığım için mi böyleyim" bilemiyorum. (Rumuz: İç sıkıntısı) 

Gördüğüm kadarıyla mesele aşk/meşk değil. Birincisi, konuyu vesvese/takıntı haline getirmişsiniz, ikincisi de güven sorunu yaşıyorsunuz.

Vesveseyi yenmeniz için gelecek hakkında net ve açık planlar yapın, nerede, ne yapacağınızı iyice belirleyin, bütün belirsizlikleri ortadan kaldırın. Çünkü sıkıntıyı veren şeytandan başkası değildir. Şeytan insanı kararsızlığa sürükler, bunalımlara iter.

Güven problemini gidermek için de konuyu ailenize açın, onların fikirlerini ve görüşlerini, yardımını ve desteğini alın; böylece aileler devreye girsin, ellerinizden tutsunlar, sizi mutlu bir yuvaya taşısınlar.